Members Stories
Plentyndod!……… gan Sandy
Pan ôn i’n ifanc ôn
i’n byw mewn tŷ bychan yn Walsall. Wnaeth fy nhad farw pan ôn i’n chwe
mis oed. Wnaeth fy mam briodi am yr ail dro pan ôn i’n ddwy a hanner.
Yn sydyn, roedd y teulu yn fawr. Roedd gen i dair chwaer, dwy lyschwaer
ac un llysfrawd. Fi oedd y fenga.
Dw i’n cofio, bob
Sul, mi es i efo fy llysfrawd i ganol y dre. Roedden ni’n cerdded ar lan
y gamlas. Fasai fo’n dangos i mi y pysgod yn y dŵr. Wedyn, roedden ni’n
mynd i edrych ar y gôf efo’r ceffylau. Yn well na dim, aethon ni i’r
siop fferins lle roedden ni’n gweld nhw’n gwneud fferins. Ôn i’n hoffi’r
toffi yn fawr iawn.
Mi oedden ni’n dlawd
iawn. Doedd gynnon ni ddim car neu oergell. Roedd ‘na un tân yn y tŷ a
roedd hi’n oer iawn yn y gaea. Roedd gynnon ni ein teledu cynta yn 1953,
blwyddyn coroni Brenhines Elizabeth. Roedd y sgrin yn ddau ddeg modfedd
a roedd o’n ddu a gwyn. Roedd y llefrith yn cyrraedd efo ceffyl a chert.
Achos wnaeth fy nhad weithio ar y rheilffordd a roedd gynno fo docynnau
am ddim, aethon ni ar wyliau i Lantwit Major bob blwyddyn. Roedd rhai
teuluoedd yn aros mewn carafan a rhai mewn pabell ar lan y môr. Roedden
ni’n cael llawer o hwyl. Fasen ni’n dal crancod mewn bwced a faswn i’n
esgus roedden nhw’n dianc i’r garafan. Roedd pawb yn sgrechian a rhedeg
i ffwrdd. Ôn i’n blentyn tawel ond ôn i’n feiddgar. Wnes i ddysgu caru
Cymru ar wyliau ‘ma.
Ôn i’n hoffi’n well
chwarae efo bechgyn. Ôn i’n chwarae yn y cae tu ôl i’r tŷ. Fi oedd Robin
Hood a roedd fy ffrindiau yn ddynion llawen. Wnaethon ni wneud bwa saeth
a wnaethon ni ddwyn gan y bobl gyfoethog. Weithiau roedden ni’n rhoi
llawer o boteli gwag ar stepen ddrws rhywun doedden ni ddim yn hoffi.
Roedden ni’n canu’r gloch a rhedeg i ffwrdd. Roedden ni’n ddrwg iawn.
Pan ôn i’n hŷn, ôn i’n ddifrifol. Mi ôn i’n hoffi mynd i’r ysgol a mi
wnes i dreulio llawer o amser yn darllen a chanu’r piano. Mi ôn i’n dal
i hoffi bechgyn ond dim ond i ddawnsio efo nhw.
Bywyd ar lan y môr….gan Anne
(Aug2009)
Pan ôn i’n ifanc, ôn i’n byw mewn tŷ mawr wrth y
traeth ym Mae Colwyn. Ôn i’n byw efo fy Mam, fy Nhad a dwy chwaer fach.
Roedden ni’n chwarae ar y traeth yn yr haf, yn gwneud cestyll tywod.
Bob bore dydd Sadwrn, mi wnaethon ni fynd efo Dad i’r
llyfrgell. Ôn i’n hoffi darllen. Ôn i’n hoffi darllen llyfrau gan Enid
Blyton.
Yn y gaeaf, roedden ni’n chwarae gyda theatr fach.
Roedden ni’n gwneud y bobl fel Cinderella, ac Aladdin, ac Eira Wen.
Roedden ni’n gwneud y cymeriadau gyda phapur a chotwm, gwlân, pensiliau
a sisyrnau.
Roedd gen i aderyn bach glas o’r enw Joey. Roedd o’n
gallu deud “Helo Joey!” a “Pwy sy’n fachgen pert?”
Dôn i ddim yn hoffi mynd i’r ysgol gynradd, achos dôn
i ddim yn hoffi mathemateg. Ond roedden ni’n mynd i’r ysgol ar y tram!
Roedd hynny’n dda!
“My Jolly
Molly”…. gan Joy
July(2008)
Pan ôn i’n
ifanc roedd gen i lysenw “My Jolly Molly” achos mai MJM ydy
blaenlythrennau fy enw. Hefyd roedd ‘y nhad yn fy ngalw i’n “Joybells”.
Dw i’m yn siwr pam, ond mae’r enw ‘ma yn hapus iawn. Bob bore ôn i’n
deffro efo “Joybells, mae’n amser i godi”
Dach
chi’n cofio’r rhigwm “ There was a little girl”? Roedd gynni hi gwrl yng
nghanol ei thalcen hi, ac mae’r rhigwm yn parhau – pan roedd hi’n dda
roedd hi’n dda iawn, iawn, a phan roedd hi’n ddrwg, roedd hi’n ofnadwy.
Wel, roedd gen i gwrl yng nghanol ‘y nhalcen ond dw i’n siwr ‘y mod i
erioed wedi bod yn ofnadwy. Ôn i’n dda bob amser – wel bron. (Byddwch
chi angen gofyn i fy nheulu i fod yn siwr am hynny). Wrth gwrs, weithiau
ôn i’n dadlau efo ‘y mrodyr ond fi oedd yr hyna, felly ôn i’n credu mai
fi sy’n iawn! Ar y cyfan, roedden ni’n gyfeillgar, dim brwydrau. Roedden
ni’n chwarae efo’n gilydd, doedden ni ddim yn hoffi bod ar ein pennau’n
hunain. Roedden ni’n hoffi chwarae yn y coed neu yn yr ardd, yn dringo
coed, yn reidio beiciau ac yn actio mewn drama ( roedden ni wedi
ysgrifennu). Roedden ni’n hoffi gwisgo mewn dillad rhyfedd! Roedden ni’n
difyrru ein hunain – dim teledu, dim cyfrifiadur, dim “Playstations” neu
bethau fel yna. Roedd bywyd yn syml adeg hynny, ond roedden ni’n hapus.
Dyddiau braf….gan Charles.
July(2008)
Pan ôn i’n ifanc, roedden ni’n byw yn Lloegr. Ces i
fy ngeni yn Beckenham, Swydd Caint. Wedyn, wnaeth fy rieni symud tŷ.
Roedd y tŷ nesa ym maestref Llundain.
Ôn i’n byw mewn siop fechan gyferbyn â’r dafarn.
Roedd capel ar hyd y ffordd. A deud y gwir, enw’r ffordd oedd Ffordd y
Capel. Roedd fy mam yn gofalu am y siop ddillad a myfi wrth gwrs. Aeth
fy nhad i weithio mewn siop deiliwr yn Streatham. Aeth o ar ei feic
ddydd ar ôl dydd heblaw am ddydd Sul.
Gartre, dw i’n cofio’r dyn llefrith efo’i geffyl oedd
yn tynnu ei gart. Weithiau, roedd y dyn nionyn o Ffrainc ar ei feic efo
llinynnau nionod a rhoddodd nhw i hongian oddi ar ei freichiau. Roedd yn
ddyn siaradus a chynhyrfus.
Y gorau oll, roedd y dyn hufen iâ efo’i dreisigl.
Roedd gynno fo hysbysiad oedd yn darllen: “Stopiwch fi a phrynwch un”
Llangollen! Y lle i aros….gan Ashleigh.
June(2008)
Ges i
fy ngeni yn y flwyddyn mil, naw, chwech, un. Pan ôn i’n ifanc iawn ges i
fy magu mewn pentre yn ardal Warwickshire yn Lloegr. Roedden ni’n byw
mewn gwesty efo pwll nofio mewn gardd fawr. Mae gen i frawd hŷn o’r enw
Mark. Ôn i’n blentyn gweithgar a distaw iawn. Roedd gen i wallt hir,
lliw golau. Wnes i fynd i lawer o ysgolion gwahanol(un deg pedwar) achos
dan ni wedi symud tŷ lawer gwaith. Wnaethon ni fyw mewn tai bach a mawr,
gwesty, fflat a thŷ fferm. Ôn i’n hoffi mynd i ysgolion newydd achos ôn
i’n gwneud ffrindiau newydd. Mae gen i lawer o ffrindiau yn dod o
Coventry, Nottingham, Northampton a Birmingham. Roedd gen i gathod, cŵn,
cwningen, bochdew ac adar. Ôn i’n hoffi reidio fy meic “Chopper” lliw
porffor ac ôn i’n hoffi darllen llyfrau o’r enw “Y Pump Enwog” gan Enid
Blyton.
Dw i’n byw yn Llangollen rwan a dw i wedi ymsefydlu yno. Lle i aros o’r
diwedd!
Ymgartrefu yn Rhuthun….gan Elaine
July(2008)
Wnes i
gyrraedd Rhuthun pan
ôn i’m bymtheg oed
ar ôl symud o gwmpas Gogledd Cymru am flynyddoedd. Roedd fy nhad wedi
prynu fferm fach efo tŷ mawr, wel, plasty a deud y gwir – ac ôn i wrth
‘y modd drwy’r Haf. Ond daeth y diwrnod pan roedd rhaid i mi fynd i’r
ysgol newydd unwaith eto. Ôn i’n casau dechrau ysgol newydd. Ôn i wedi
gwneud o nifer o weithiau o’r blaen, a dôn i ddim yn rhy hoff ohono fo.
Fel ôn i’n deud, roedd y diwrnod wedi cyrraedd ac aeth fy nhad â fi
Ysgol Brynhyfryd. Ôn i yn y bedwaredd flwyddyn ac roedd ein athro
dosbarth yn hen Albanwr oedd wedi cael ei garcharu gan y Siapaneaid yn
ystod y Rhyfel, medden nhw. Roedd o’n rhyfedd iawn. Am un peth roedd
o’n dysgu Lladin ac am beth arall pan ganodd y gloch, roedd o’n gwneud
twrw fel tarw mawr ac yn gweiddi, “The bells, the bells!” ac roedd o’n
fy nychryn i.
Roedd gen i gyfle i
gymryd pwnc newydd defnyddiol –cyfrifiaeth – ac ôn i’n mwynhau fy ngwers
gyntaf, ond ar ôl clywed tipyn bach mwy am yr athro, wnes i ddod o hyd i
ddiddordeb sydyn mewn amaethyddiaeth yn lle.
Ar ôl cinio daeth
amser hoci. O na, dw i’m yn chwarae hoci yn dda a dw i ddim isio edrych
yn dwp ar fy niwrnod cyntaf. O wel, mae’r tywydd yn braf, mae’r haul yn
tywynnu – mi fasai hi’n gallu bod yn waeth. Ond pan mae’r cae yn llawn o
bobl efo dim byd gwell i wneud nag edrych ar y ferch newydd mor amlwg yn
ei “shorts” glas a phawb arall yn wyrdd… Pa mor dda ydy hi? Mae’n beth
rhyfedd – adrenalin. Mae o wedi achub bywyd miloedd ers blynyddoedd, a’r
diwrnod yna wnaeth o achub ‘yn un i – wel fy enw da o leiaf. Reit –
dyma’r bêl…
Pan ddaeth amser
mynd adre – ôn i’n gw’bod pa fws i gymryd, ond mae o’n mynd ar hyd
ffordd anadnabyddus i mi. Merch anghysurus o swil ôn i, ond rhaid i mi
ofyn pa ffordd adre o’r bws. O’r diwedd mi wnes i, ond roedd ‘na broblem,
- roedd un neu ddau yn gw’bod y ffordd, ond doedden nhw ddim yn siarad
Saesneg. Wel, dim ond un ac mae o wedi bod yn ffrind i mi ers hynny.
Roedd hi wedi bod
yn ddiwrnod diddorol yn yr ysgol newydd. Sut faswn i’n dod ymlaen tybed…?
Bywyd yn
Yr Alban….gan Jean.
July(2008)
Pan
ôn
i’n ifanc ôn
i’n byw yn Yr Alban mewn tŷ
bychan heb dŷ
bach. Roedd y tŷ
bach allan yn y buarth ac roedden ni’n rhannu fo efo’r teulu i fyny’r
grisiau. A pheth arall,
ôn
i’n cael bath mewn tun o flaen y tân!
Ond ôn
i’n blentyn hapus iawn.
Ôn
i’n byw mewn “tenement” efo llawer o gymdogion ac o bryd i’w gilydd
roedd ‘na barti. Pan roedd y parti yn ein tŷ
ni, roedd fy mam yn chwarae’r piano (hen biano mawr) ac roedd pawb yn
canu caneuon Albanaidd. Yn hwyr yn y nos roedd y caneuon yn fwy a mwy
trist a hiraethus! Celtaidd iawn, ie?
Y ddamwain….gan Paul.
(June 2008)
Un
diwrnod braf, pan ôn i’n dair oed, ôn i’n helpu Dad yn yr ardd, pan
basiodd fan lysiau heibio a stopio. Cerddodd Mam dros y ffordd i gael ei
siopa. Roedd Dad yn brysur yn torri’r glaswellt. Wnes i afael yn ei goes
a gofyn : “Ga i fanana Dad?” “Wrth gwrs” meddai fo “Cer i ofyn i Mam”
Doedd o ddim yn gw’bod bod Mam wedi mynd i’r fan lysiau. Wnes i redeg,
heb edrych, i ofyn i Mam - syth i’r ffordd a syth i’r car oedd yn pasio.
Aeth Dad, Mam a fi yn syth i ysbyty Rhuthun, ond yn lwcus dim ond
cleisiau ges i. Un peth da, ges i gi bach fel anrheg o’r enw Tiny, achos
roedd y ffarier wedi deud bod y ci ddim yn mynd i dyfu. Ond wnaeth o dal
i dyfu a thyfu a thyfu!!
Pan
ôn
i’n ifanc….gan Lindy.
(June 2008)
Pan
ôn
i’n ifanc roedden ni’n byw mewn bwthyn ar stad Rhug yn ardal Corwen.
Roedd gen i ddwy chwaer o’r enw Gail a Heather, a roedden ni yn ffraeo
weithiau. Fi oedd yr hyna, a fi oedd yn cael y bai a chwip din oddi wrth
Mam.Roedden ni’n hapus iawn ar y cyfan, ond roedd pres yn brin adeg
hynny. Roedden ni’n cael bath mewn tin o flaen y tân
ar y mat coco ym mwthyn Nain a Taid. Roedden ni’n hoffi mynd ar wyliau i
dŷ
Nain a Taid, Roedd Taid yn tyfu llysiau a ffrwythau yn yr ardd. Roedden
nhw’n flasus iawn – roedd yn amser arbennig.
Es i i
Ysgol y Berwyn, Y Bala, a roedden ni’n hapus iawn yn yr ysgol.
Ôn
i’n canu yng nghôr
yr ysgol a chôr
y sir, a roedden ni’n ennill llawer o gystadlaethau.Yn anffodus, wnaeth
fy nhad i farw pan
ôn
i’n ifanc. Ôn
i’n 14 ac ar wyliau yn Yr Almaen efo’r ysgol ar y pryd. Ges i fraw mawr
pan roedd y Parch yn aros amdana i yn yr orsaf i dorri’r newyddion, ond
roedd pawb yn garedig iawn amser hynny
Yr
hogiau tebygol (a’r pwdinau rhyfedd iawn) .…gan Geoff
(May2008)
Ôn
i’n edrych ar hen gerdyn post o dre ar lan y môr
ac ar y cefn roedd ‘na ysgrifen anrhefnus. Fi sy biau’r ysgrifen ‘ma
ôn
i’n meddwl! Wnes i edrych ar y cerdyn eto: “Annwyl Mam a Dad. Mae’r
tywydd yn iawn, mae’r gwesty yn iawn, mae’r bwyd yn iawn a dw i’n iawn!”
Cariad, Geoff. Campwaith ‘nde! ( Wel
ôn
i’n ifanc a does ‘na ddim llawer o le ar gerdyn post chwarae teg!) Mi
ddaeth atgofion hoff yn
ôl
– ac atgofion annifyr hefyd. Mi ddechreues i chwerthin i’n hun….
Hanner
can mlynedd yn
ôl
mi gyrhaeddodd ‘yn ffrind a fi yr orsaf yn Rhyl heulog. Bore dydd Sadwrn
ym mis Awst oedd hi. Roedden ni’n gyffrous iawn achos roedd o’n wyliau
cynta heb ein teuluoedd! Mi gerddon ni efo ein cesys trwm ar hyd yr
heolydd prysur i’r gwesty, lle oedden ni’n aros am wythnos. Dim problem.
Ond pan dw i’n edrych yn
ôl
roedd o yr unig beth iawn wnaethon ni trwy’r wythnos! Wnaeth y
wahoddwraig gwrdd
â
ni wrth y drws ac roedd ei merch yn sefyll wrth ei hochr hi. Roedd y
ferch yn dlws ac yn swil iawn. Yn yr hwyr wnaethon ni eistedd yn yr
ystafell fwyta yn aros am ein cinio. Roedden ni’n dawel ac yn gwrtais
iawn. Yn ystod y cinio roedden ni’n bwyta yn araf a roedden ni’n dewis y
gyllell iawn a’r ffyrc iawn mewn trefn. Wnaethon ni wenu ar y ferch bob
amser ddaeth hi wrth ein bwrdd – a deud y gwir fasen ni’n gwneud hyn pan
roedd hi wrth y byrddau eraill hefyd! Yn y diwedd wnaeth hi wasanaethu i
ni ein pwdinau – roedd y bobl eraill o gwmpas ein bwrdd wedi gorffen eu
pwdinau erbyn hyn. Roedd y ferch yn edrych yn drist ar y bowlen o hufen
yng nghanol y bwrdd. Roedd y bowlen yn llawn dop achos doedd neb wedi
bwyta hufen efo eu pwdinau. Bechod! Doedden ni ddim yn gadael i fwyd
fynd yn wastraff. Yr hogiau tebygol amdani! Wnaethon ni roi llawer o
hufen ar ein pwdinau. Wnaeth y ferch edrych yn geg agored arnon ni –
wedyn wnaeth hi gerdded yn gyflym i’r gegin. Mwy o hufen i’r hogiau
oedden ni’n meddwl! Wnaeth ‘yn ffrind flasu ei bwdin ac aeth ei wyneb yn
goch llachar. “Ych a fi – hufen salad!” meddai fo. (Wnaeth o ddeud rhai
geiriau eraill hefyd ond dydyn nhw ddim yn ‘y ngeiriadur) Wnes i flasu
‘y mhwdin – roedd o’n ofnadwy! “Rhaid i ni orffen bwyta ‘y pwdinau rwan
neu wnân
nhw feddwl mai ffwdanus dan ni” meddai fi. “Os dan ni’n gorffen bwyta’r
pwdinau wnân
nhw feddwl mai twp dan ni!” meddai ‘yn ffrind. Beth bynnag, mi
benderfynon ni orffen y pwdinau. Roedd y wahoddwraig yn yr ystafell rwan
ac yn edrych arnon ni. Mi ysgydwodd hi ei phen yn araf yn edrych ar y
nenfwd cyn iddi hi ddychwelyd i’w chegin. Wnaethon nhw ddim rhoi hufen
salad ar ein bwrdd eto yr wythnos’na!
Diwedd yr wythnos
wnaethon ni brynu anrheg i’r ferch. Bocs o siocled oedd hi ond roedden
ni wedi anghofio i brynu papur neis i lapio’r anrheg! Yn ffodus wnes i
ddod o hyd i ddarn o bapur brown yng ngwaelod ‘y nghês. Roedd o wedi
crychu ond y bwriad ydy’r peth pwysig medden nhw. Ysgrifenon ni:” I
ferch y wahoddwraig, diolch yn fawr iawn, yr hogiau!” (Doedden ni ddim
yn gw’bod ei henw hi dach chi’n deall) Mi wnaethon ni roi’r anrheg ar y
bwrdd yn ein ‘stafell – ac i ffwrdd â ni!
Byw yn
wlad yn ystod y Rhyfel….gan Daphne.
(May2008)
Pan
ôn
i’n ifanc, ôn
i’n byw yn y wlad achos yr Ail Ryfel Byd. Roedd rhaid i ni symud o
Birmingham.
Ôn
i’n byw mewn tŷ
bychan ar bwys Moreton in Marsh. Roedd gen i frawd a chwaer. Roedden
ni’n mynd i’r ysgol – pawb mewn un dosbarth! Roedden ni’n mwynhau’r wlad
– dim bomiau. Roedden ni’n mynd i’r ysgol dros gae awyrennau. Roedd
gwarchodwr y llidiart yn deud “ Arhoswch! Pwy sy’n mynd ‘na?” Roedd ein
tad yn filwr. Wnaeth o fynd i Dunkirk ond wedyn dod yn
ôl.
Diolch i Dduw. Roedden ni’n hoffi byw yn y wlad yn ystod yr Ail Ryfel
Byd.
Gan....Jan
(May2008)
Pan
ôn
i’n ifanc. Ges i fy ngeni yn ysbyty H.M.Stanley yn Llanelwy, ond ges i
fy magu yn ardal Wallasey.
Ôn i’n
byw yn y dre efo mam a’fy nhad a fy chwaer. Mae hi’n hŷn na fi. Oedden
ni’n blant hapus, doedd gynnon ddim llawer o bres, ond oeddeni' n hapus
iawn. Roedd gynnon ni gi o’r enw Oggie, oedd o’n ddau ddeg un pan wnaeth
o farw
Ôn i’n
hoffi chwarae allan efo fy nghi, ond dôn
i ddim yn hoffi aros i mewn.
Fy nghath annwyl….gan Gaynor
(May2008)
Pan ôn i’n ifanc ôn i’n byw
mewn hen fwthyn bach yn y wlad yn ardal Llangollen efo fy mam a fy nhad.
Roedd o’n neis iawn. Ôn i’n chwarae yn y berllan trwy’r dydd yn yr
heulwen efo fy nghath o’r enw Sammy a fy noliau. Ôn i’n rhoi dillad ar y
gath – bechod! Roedd Sammy yn gath dda iawn ac roedd o’n cysgu fel babi
yn y gwely doli. Roedd o’n ddoniol iawn ac ôn i’n ei garu fo’n fawr
iawn.
Rhedes i yn y caeau ymysg y
gwartheg, ond roedd gen i ofn y gwartheg. Rhyfedd ‘nde?
Yn anffodus roedd rhaid i
ni symud i mewn i dŷ arall mwy pan wnaeth fy mrodyr gyrraedd achos roedd
y bwthyn yn rhy fach, ond dim ots roedden ni’n hapus iawn efo’n gilydd
yno hefyd, ond roedd rhaid i’r gath aros ar y fferm achos doedd o ddim
yn hoffi symud. Ôn i’n ei fethu fo ar y pryd. Wnes i ddim cael cath fel
fo ers hynny
Ôn i’n hoffi darllen o dan
y blancedi yn fy ngwely efo torts, ac roedd fy mhlant yn mwynhau gwneud
hynny hefyd. Mae bywyd yn rhyfedd!
Plentyndod ar Exmoor….gan Heather.
(April2008)
Ges i fy
ngeni yn Yr Alban mewn lle bach o’r enw Struan ond fy magu ar Exmoor yng
Ngwlad yr Haf. Pan
ôn
i’n ifanc ôn
i’n hoffi canu, chwarae’r piano a chwarae tennis ar laswellt, bod yn ein
dillad crandiaf a gwneud i bobl chwerthin. Roedd llawer o actorion yn
dod i aros efo ni pan
ôn
i’n ifanc – fel y Redgraves – ac roedden nhw’n gadael dillad gwisgo i
fyny i ni. O ie – a dringo coed a chasglu afalau yn y cynhaeaf a gwisgo
jeans. Dôn
i ddim yn hoffi gwneud gwaith cartre Maths.
Ôn
i’n blentyn hapus ar y cyfan er hynny yn swil.
Ôn
i wrth ‘y modd yn bwyta mefus a roedd gen i ferlen o’r enw “Plu”(speckled
gwyn). Merlen Mynydd Gymreig. Roedd un cyhoeddwr mewn sioe geffylau yn
deud “Grug ar Plu” neu “Miss Heathers on Feather” Drwg! Wel – dyna fo!
Swper
Taten Bob…. gan Margaret.
(April2008)
Pan
ôn
i’n ifanc ôn
i’n byw ym Manceinion. Ges i fy ngeni yn Ysbyty’r Santes Fair yng
nghanol y ddinas ond wnaeth fy mrawd gael ei eni adre.
Ôn
i ddim ond tair oed ond dw i’n cofio ei enedigaeth o. Wnaeth fy mam a fy
nhad roi’r babi newydd i mi i anwesu.
Yn aml,
roedd fy nhad yn gweithio’n hwyr. Yn y gaeaf roedd hi’n dywyll cyn iddo
fo gyrraedd adre.
Ôn
i’n hoffi aros i fyny tan iddo fo gyrraedd.
Pan
ôn
i’n lân
ar ôl
bath mewn tun o flaen y tân
a phan ôn
i’n
gwisgo fy mhyjamas Wincyette, roedd fy mam yn paratoi swper i fy nhad ac
roedd hi’n gwneud taten bob i mi. (Roedd ystafell molchi yn y tŷ,
ond achos roedd hi mor oer, pan
ôn
i’n ifanc, ôn
i’n cael bath yn yr ystafell fyw!)
Roedd y
daten bob yn arbennig hefyd. Roedd fy mam yn sgwpio’r daten allan o’r
croen ac roedd hi’n cymysgu’r daten efo menyn, tipyn o laeth a halen a
phupur, a’i roi yn
ôl
yn y croen. Blasus iawn!
Y bwthyn bach….gan Joy
(Mar2008)
Pan
ôn i’n ifanc
– wel tua tair ar ddeg, dw i’n credu – roedd y teulu ar wyliau. Roedden
ni’n aros mewn bwthyn haf bach iawn, iawn – fel carafan – un ‘stafell yn
unig efo digon o le bob nos, i roi pedwar gwely yna ochr yn ochr (
cysurus ie?). Drws nesa, roedd ‘na deulu efo ci bach (ci selsig dw i’n
credu). Un nos – tua hanner nos, wnes i ddeffro. Ôn i’n clywed sŵn fel
ci, ac ôn i’n teimlo rhywbeth ar ‘y ngwely. Wnes i roi ‘yn llaw ar y
peth.Ôn i’n gallu teimlo blew byr a phigog. “Dad” wnes i ddeud “ Rhowch
y fflach ymlaen. Mae gen i gi yma – y ci drws nesa” Ond na! Pen ‘y mrawd
oedd o – ac roedd o’n chwyrnu fel ci. Dw i ‘di cyffwrdd ei wallt –“short
back and sides”
Plentyn y wlad….gan Elaine
(Mar2008)
Weithiau, pan dw i’n
eistedd yn dawel ar ben fy hun, dw i’n cofio cipolwg o fy mywyd pan ôn
i’n ifanc. Ôn i’n byw mewn hen dŷ efo gardd fawr a chwrt tennis yn y tu
blaen a fferm ffatri gig yn y tu ôl. Fedra i weld yn yr ardd rhes o
fefus a llwyni gwsberins a choeden gellyg arbennig. Roedd y gellyg yn
barod yn ystod gwyliau’r haf ac yn flasus anhygoel (ac mae hyn yn
bwysig!) – roedd gan y goeden frigau isel ac ôn i’n gallu dringo i
eistedd arno fo a bwyta gellyg drwy’r dydd. Yn anffodus, roedd y cacwn
yn hoff iawn o’r gellyg hefyd ond os oeddech chi’n ofalus, roedden nhw’n
iawn. Yn y cefn, roedd gan y tŷ fuarth efo tô a drych mawr iawn i fy
chwaer a fi ymarfer ein bale. ‘Ndoedden ni’n falch! Ar yr ochr arall i’r
drych roedd fy mwrdd nature lle dw i’n casglu plu, cregyn, lindys, mes a
phethau fel hyn. Tu allan i’r buarth efo tô roedd ‘na ddwy stabl. Un
efo hen geffyl gwaith oedd yn tynnu’r treilor ŷd yn y cynhaeaf ac un
arall efo hwch fy mam o’r enw “heffalump”. Roedd gynni hi lawer o foch
bach ac ôn i’n dysgu nhw i neidio achos ‘swn i wedi bod wrth fy modd yn
ymuno efo’r syrcas. Nesa i hwn, roedd ‘na gytiau moch efo “shute”. Roedd
eu bwyd yn dod i lawr hwn. Felly, pan oedden nhw isio bwyd edrychon nhw
i fyny fo a sgrechian a sgrechian. Roedd gen i ofn. Yn agos i’r cytiau
roedd ‘na ddwy gasgen i ferwi eu bwyd – Tottenham Pudding roedden nhw’n
ei alw fo – rhywbeth o’r Ail Ryfel Byd – wedi ei wneud o sbwriel y pobty
(bwyd moch diogel) Roedd gynno fo arogl diddorol a dw i’n dal yn cofio
fo. Ym mhen pella’r buarth roedd ‘na hen beiriannau amaeth efo sêt
haearn ac ôn i’n eistedd ar un sêt neu’r llall ac yn teithio i’r “Lost
Planet” fel ar y radio. Tu ôl i’r cwt peiriannau roedd ‘na le rhwng ein
buarth a buarth yr adeiladwyr drws nesa. Dw i ddim yn gw’bod pwy oedd
bia fo – ac ynddo fo roedd ‘na domen o dywod ac hefyd – lle arbennig i
mi – tomen o ddarnau gwydr o bob lliw – rhai efo leins neu swirls a
phatrwm arall arnynt. Trysor i mi adeg hynny – ond rwan dw i’n meddwl
bod nhw i addurno beddau. Beddau pwy tybed?
Moch, moch ..a mwy o foch!.... gan Joy
(Feb2008)
Pan
ôn
i’n ifanc,roedden ni’n byw mewn tŷ
semi,eitha bach,efo modurdy bach ar yr ochr. Roedd yr ardd yn gul ond yn
hir iawn,efo perllan ym mhen pella’r ardd. Roedd gynnon ni goeden geirios
fawr,coeden eirin a choed afalau. Roedden ni’n dringo’r coed yna.
Ar
ôl
yr ail ryfel byd, roedd ‘na gynllun “Llywodraeth” i gadw moch (tua 1950 dw
i’n meddwl). Felly rhoddodd ‘y nhad ffens o gwmpas y berllan ac adeiladodd
dŷ
moch efo teisi gwair. Gyrhaeddodd ddau fochyn bach iawn – mor fach roedden
nhw’n gallu dianc trwy’r ffens.
Ôn
i wedi cael tipyn bach o fraw – a deud y gwir – ond rhedes i ar
ôl
y moch a dod â
nhw adre. Roedd ‘yn mam yn coginio bwyd moch yn y gegin – dw i’n cofio’r
arogl. Weithiau, roedd y moch ym dianc a cherddon nhw ar hyd y llwybr
gardd a chrafon nhw ar y drws cefn – i ofyn i mam am eu cinio. Dyfodd y
moch ond un diwrnod,ddiflanon nhw. Wedyn gaethon ni bedwar mochyn arall.
Roedd un o’r moch o’r enw Priscilla, yn sâl
– mor fach ac yn wan. Mi gaeth hi ei chadw yn y modurdy i’w chadw yn
boeth,lle fwydon ni Priscilla druan efo llwy grefi. Doedd hi ddim yn
gwella.
Gaethon ni ddau fochyn
arall – wedyn dim mwy. Efallai achos orffenodd y cynllun – neu efallai
achos symudodd y teulu yn 1954. Ond, pan aeth y moch (i’r lladd dŷ)
dderbynon ni ochr bacwn. Wnaeth o hongian yn y pantri wrth yr wyau wedi eu
cadw mewn “Isinglass”.
Yn 2004,pan symudes i yma,ôn i
isio cadw moch.“Na” meddai ‘y nhad “Maen nhw’n gwenu arnat ti. Mi fasai
hi’n anodd i ti eu bwyta nhw. Felly,mae’n wir – wnes i ddim trio
Eisteddfod ysgol-a phethau eraill
....gan
Geoff
(Feb 2008)
Pan
ôn
i’n ifanc,ôn i’n ddisgybl yn ysgol gynradd Yr Hob. Roedd hyn
amser maith yn ôl
ond dw i’n cofio’n iawn ein parti cynta yn yr ysgol. Roedd yr ystafell
ddosbarth yn boeth iawn ac
ôn i’n bwyta
jeli gwyrdd. Yn anffodus wnes i chwydu ar y llawr! Wnes i ddim bwyta jeli
gwyrdd am flynyddoedd wedi hynny! Wnaeth prifathro newydd gyrraedd yr
ysgol yn ystod ‘y mlwyddyn ola. Cymro Cymraeg oedd o a wnaethon ni ddysgu
cerdd Gymraeg a chân
Gymraeg. Ein profiad cynta efo’r iaith Gymraeg oedd o! Roedd y gerdd o’r
enw “Briallu” gan Eifion Wynne. Dw i’m yn cofio enw’r gân
rwan ond dw i’n cofio trio ei chanu hi yn yr Eisteddfod ysgol! O diar –
roedd ‘na fi yn sefyll ar ben ‘yn hun ar y llwyfan.
Ôn
i’n nerfus iawn achos roedd hi’n gystadleuaeth ganu. Wnes i ddechrau canu
a wnaeth y barnwyr bwyso ymlaen yn edrych yn ddifrifol iawn arna i. Dw i’m
yn cofio gwirfoddoli neu be
ôn
i’n canu. Ar y diwedd wnaethon nhw wobrwyo fi – rhuban arian efo pin aur a
wnaeth o ei roi ar fy jersi. “Ail wobr” medden nhw! Roedd ‘yn ffrind yn
eistedd yn agos i’r llwyfan yn y pedwerydd rhes dw i’n meddwl. “Fedrwn ni
ddim dy glywed di o gwbl” meddai fo! Naill ai roedd y barnwyr yn garedig
iawn neu roedd ‘na ddau o blant yn unig yn y gystadleuaeth. Pwy a
ŵyr?
Y flwyddyn wedyn yn yr ysgol uwchradd,wnaeth ein athrawes Gymraeg ofyn i
mi os gallwn i adrodd cerdd o’r ysgol diwetha. Wnes i adrodd y gerdd
“Briallu” ac roedd hi’n falch o glywed hon. “Da iawn ti” meddai hi. “Rhaid
i ti adrodd y gerdd ‘na eto yn neuadd yr ysgol os dan ni’n cael
eisteddfod. Wnaeth un o’r plant (roedd hi’n Gymraes) ddeud wrtha i yn nes
ymlaen “ Ti’n gw’bod be mae’r gerdd yn ddeud yn Saesneg?” “Nac ydw” meddai
fi. “ Am fairies a flowers mae hi’n sôn”
meddai hi. “Cerdd syml i blant ifanc” meddai hi. Ges i sioc! Wnes i ddim
adrodd “Briallu” eto!
Atgofion plentyn....Joy
(Jan2008)
Pan ôn i’n ifanc…ôn i’n
hoffi chwarae yn y coed ffaw (a chlychau’r gôg yn y gwanwyn) efo fy
ffrindiau. Doedd y coed ddim yn bell o’r tŷ,
ond roedden ni mewn byd arall.
Roedden ni’n gwneud tai, roedden
ni’n chwarae mig. Roedden ni’n pigo blodau gwyllt…roedden ni’n aros yna
trwy’r dydd,yn mynd adre pan roedden ni isio bwyd.Roedden ni’n teimlo’n
ddiogel nes un diwrnod,roedd ‘na ffens fawr ar draws y coed,ar draws ein
lle chwarae!
Roedden ni’n dychmygu llawer o
bethau.Be sy wedi digwydd?Wnaethon ni gloddio twll o dan y ffens,a
wnaethon ni gropian i mewn.Unwaith ,dwywaith,tairgwaith…Roedden ni’n
teimlo’n ddewr.Roedden ni mewn carchar,mewn lle gwaharddedig.Roedd y coed
yn edrych yn union yr un peth.
Un diwrnod roedd rhaid i ni redeg
allan yn gyflym iawn pan wnaeth dyn ein gweld. Roedd o’n warchodwr drwg!
Bryd hynny,roedden ni wedi dychryn,
a doedden ni ddim am fynd yna eto.
(Doedden ni ddim yn gw’bod bod ‘na
fynwent newydd ar y pen arall i’r coed
Atgofion....gan Geoff
(Jan2008)
Pan
ôn i’n ifanc,ôn i’n byw mewn
pentre o’r enw Caergwrle. Ôn i’n blentyn swil iawn.Os ôn i’n gw’bod bod
ni’n cael ffrindiau fy rhieni neu berthnasau i’r tŷ ‘swn i’n dringo’r hen
dderwen yn gyflym iawn cyn iddyn nhw gyrraedd.Roedd rhai o’r ymwelwyr isio
rhoi sws i mi dach chi’n gweld – ych a fi! Weithiau ‘swn i’n eistedd yn y
tŷ gwydr yn darllen ‘y nghomics – o’r enw Wizard,Adventure,Rover Hotspur.
Mi faswn i’n chwarae Criced,Billiards,Snwcer,a Pel Droed efo fy mrawd a’n
ffrindiau a weithiau fasen ni’n taflu afalau sur at ein gilydd. Unwaith,
dw i’n cofio bod ni’n mynd efo grŵp o’r pentre i fyny mynydd yr Hob.
Roedden ni wedi gwisgo fel Arabiaid! Dw i’m yn cofio pam! Beth bynnag,
wnaethon ni gyrraedd copa’r mynydd wrth y cerrig a wnaethon ni edrych i
lawr ar y pentre isod yn codi llaw mewn gorfoledd. Dyna ryfedd! Fallai mai
breuddwyd oedd o! Dw i’n dal i freuddwydio yn anffodus pan ddylwn i
ganolbwyntio
Atgofion fy
mhlentyndod….gan Caroline
(Jan2008)
Pan
ôn
i’n ifanc, ôn i’n byw mewn hen dŷ
yn Llundain. Dôn
i ddim yn hoffi mynd i’r ysgol achos
ôn
i’n methu fy nghartre i.Roedd ein cymdogion yn gerddorion ac roedd hi’n
hyfryd clywed sŵn y ffliwt a’r delyncord/harpsichord trwy’r dydd.
Roedd eu merch yn ffrind gorau i mi gyda llaw.
Roedd gen i frawd hŷn
o’r enw Julian sy’n gallu gwneud popeth yn well na fi – dringo
coed,chwarae chess,- popeth.
Ôn i’n meddwl fy mod i’n dwp!
Roedd gynnon ni ardd fawr a gwellt.
Un diwrnod, wnaeth
Julian dwll dwfn i lawr yr ardd, wedyn wnaeth o roi tô
arno fo a roedd ‘na simne hefyd a drws bach yn y wal. Roedd ‘na ddigon o
le i ni i mewn. Goginiodd Julian datws ar y tân.
Roedden ni’n hapus iawn ac roedd y tatws poeth mor flasus!
O, roedd bywyd yn
fendigedig pan ôn
i’n ifanc.
Plant y rheilffordd….gan
Eirwen.
(Jan2008)
Mi
ôn
i’n byw yn Hooton pan ôn
i’n ifanc, mewn tŷ
y Rheilffordd achos roedd fy nhad yn gweithio fel gard ar y trên.
Pan roedd o’n pasio ein tŷ
ni ar y trên,
Roedd
fy chwaer fy mrawd a fi yn codi llaw ar Dad,a mi fasai fo’n codi llaw yn
ôl
arnon ni.
Roedd gan fy nhad faner
goch a gwyrdd mewn bag achos roedd rhaid iddo fo ddeud wrth y gyrrwr pryd
i gychwyn a stopio.
Doedd ‘na ddim ysgol na
bws yn ein pentre ni, felly roedd rhaid i ni gerdded i’r pentre nesa (dwy
filltir a hanner)
Achos roedden ni mewn
rhyfel rhwng Yr Almaen a Phrydain, roedden ni’n edrych am ddyn efo pen
fflat achos roedd rhywun wedi deud wrthyn ni bod gan ysbiwyr Almaeneg
bennau fflat!!! Wnaethon ni ddim gweld ysbiwyr o gwbl.
Ambell waith roedden
ni’n gweld awyren Almaenig oedd yn mynd yn
ôl
i’r Almaen ar ôl
gollwng bomiau rhywle yn Lloegr.
Ysgol breswyl yn
ystod y rhyfel….gan Heather
(Jan2008)
Mi
ôn
i’n chwech oed pan benderfynodd Mam fy anfon i i ysgol breswyl yn Lerpwl.
1943 oedd y flwyddyn - yng nghanol yr Ail Ryfel byd wrth gwrs - a dyma’r
flwyddyn gaeth fy nhad ei gymryd yn garcharor gan y Japaneaid. Roedd rhaid
i Mam gael gwaith, ac roedd y gwaith yn ei chymryd hi o gwmpas y wlad.
Roedd hi’n dod i ymweld â
fi ar benwythnosau weithiau. Yn ystod y gwyliau, mi
ôn
i’n aros efo fy modryb a chefndryd yn Llundain. Roedd yr ysgol wrth lan y
môr.
Ar ôl
ein gwersi roedd yr athrawes yn mynd i gerdded efo ni ar y traeth. Un
pnawn yn yr ysgol, daeth dyn o’r Cyngor( heddiw mi fasech chi’n ei alw fo’n
Swyddog Iechyd a Diogelwch) i siarad efo ni am beryglon codi rhywbeth
anarferol – rhag ofn iddo fo fod yn beryglus. Mae o’n gallu ffrwydro!
Roedd pethau fel hyn yn aml yn cuddio yn y tywod. “Byddwch yn ofalus”
meddai fo. Roedd merch arall chwech oed wedi dod i’r ysgol hefyd ac roedd
hi wedi cynhyrfu a dechreuodd hi grio.Wedyn,cipiodd hi fy nol tsieni a’i
thaflu hi i fyny i’r nenfwd! Chwalodd hi’n deilchion ar y llawr! Fy nol
annwyl! Roedd fy myd i wedi chwalu’n deilchion hefyd.
Pan on
i’n ifanc… gan Joy
(Jan2008)
Weithiau wnes i fynd at fy nhaid a nain ar ben
fy hun, neu efo fy mrawd John. On i’n bump oed neu chwech.
Roedd fy nhaid a nain yn byw mewn ty bychan yn y pentre – ond ty diddorol.
Roedd y drws yn agor ar y lon – dim gardd flaen. Tu mewn i’r ty, dw i’n
cofio dwy stafell fach,un ar y dde,ac un ar y chwith. Don i ddim yn
hoffi’r ystafell ar y chwith. Tu mewn roedd ‘na lawer o adar wedi eu
stwffio –efo llygaid yn syllu arna i. Roedden nhw’n eistedd o dan caets o
wydr.
On i’n hoffi’r stafell arall. Roedd fy nhaid yn eistedd yna – wrth y tan,
yn sugno ar ei bib. Dw i’n cofio’r goleuadau nwy,a’r radio mawr efo dau
fatri wlyb (Wnaeth y dyn batri ddod bob pythefnos) Pan on i angen bath, dw
i’n cofio cael bath mewn tun o flaen y tan yna –bath o ddwr poeth i rannu
efo fy mrawd ( neu y ddau frawd os wnaeth y teulu fynd ar wyliau) Roedd
hi’n well mynd yn gynta.
Tu mewn i’r drws ffrynt, dw i’n cofio’r cyntedd hir iawn ( ond on i’n fach)
Ar hyd y cyntedd ar y dde, roedd ‘na ddrws pantri. Dw i’n cofio cerdded i
lawr y grisiau byr i mewn i stafell fawr ac oer efo silffoedd marmor o
gwmpas y waliau.
Ar y chwith, roedd ‘na ddrws, grisiau – grisiau serth iawn (on i’n cymryd
cannwyll pan on i’n mynd i’r gwely – fel “Wee Willie Winkie”
Ar ben y cyntedd, roedd ‘na gegin fawr, efo bwrdd mawr iawn yn y canol.
Roedd ‘na bopty nwy, a dwr oer yn unig i’r sinc.Tu allan i’r drws cefn,
roedd ‘na dy bach. Hefyd, roedd ‘na ddrws arall, yng nghanol y ty, o dan y
grisiau. Dw i’n cofio mynd i mewn. Roedd o’n dywyll efo oglau glo. Roedd
fy nhaid yn cadw ei feic yna.
I fyny’r grisiau, roedd ‘na dair stafell wely – un stafell hanner ffordd
dros y pantri ac eraill ar y top. Dw i’n cofio cysgu mewn gwely “brass”
efo matres plu.
Pan on
i’n ifanc… gan Peg
(Jan2008)
Pan on i’n ifanc, on i’n ddisgybl mewn ysgol cwfaint. Roedd hi’n ysgol
gynradd. Roedd ‘na tua pum deg o ddisgyblion yn y dosbarth. Lleian oedd yr
athrawes.
Un diwrnod, pan on i’n ysgrifennu traethawd a bron wedi gorffen, be dach
chi’n meddwl wnaeth ddigwydd?...Roedd y traethawd yn llawn o gylchoedd
inc.Hefyd,fy nwylo a fy wyneb,ac O NA! CRYS YSGOL…ych a fi! Fydd Mam ddim
yn hapus! Bai Mam am roi cudyn cyrliog yn fy ngwallt hir. Roedd gas gen i
gudyn cyrliog.
Yn y cyfamser,wnaeth y Lleian ddod ata i,a deud “Be ti’n meddwl ti’n
wneud?” Meddwn i “ Dw i’m yn siwr a dw i’m yn gw’bod lle mae’r cylchoedd
yn dod” Doedd hi ddim yn fy nghredu i. Felly mi wnaeth hi fy nghosbi’n
galed. Roedd gen i ddwylo poenus am dri diwrnod.
Nes ymlaen,wnes i ffeindio allan be wnaeth ddigwydd. Roedd un disgybl tu
ol i mi wedi trochi fy nghudyn cyrliog i mewn i’r POT INC…Mi oedd hi’n
anonest.
Rargien!...Mi on i’n FLIN..DO! Wnes i roi SLAP MAWR IDDI HI AR Y FFORDD
ADRE.
O! Rwan …gwynebu Mam. Dim angen deud mwy!!! Ar ol hynny, mae Mam yn gwneud
yn siwr mod i’n clymu fy ngwallt yn ol.
O! On i isio gwallt BYR A SYTH!!!!
Hen dro! .... gan
Peg
(Jan2008)
Pan
ôn
i’n ifanc (tua saith oed) dwedodd Mam “Ty’d ymlaen!Dan ni’n mynd i weld
Anti Rose pnawn ‘ma am baned o de a darn o gacen!” Roeddwn i’n hapus iawn
achos dw i’n hoffi Anti Rose. Roedd hi’n nyrs yn yr ysbyty leol (dw i ddim
yn hoffi ysbytai) Pan gyrhaeddon ni,roedd Anti Rose yn barod amdanon ni
ond dwedodd “Ty’d ymlaen Peg. Rhaid i mi dy gymryd di i’r ward” O! Dw i
ddim yn hoffi sŵn
hynny. Pam bod rhaid i mi fynd i’r ward?Mae’n rhy gynnar i fynd i’r gwely
a beth bynnag dw i ddim yn sâl.
Dw i isio mynd adre! Lle mae Mam? Dw i wedi cael braw. Mi
ôn
i’n crio am Mam. Yn y pendraw rhoddodd Anti Rose fi i’r gwely. Drannoeth
ges i lawdriniaeth gan y meddyg. Ges i dynnu fy nhonsils Roedd gen i
ddolur gwddw mawr wedyn. Beth bynnag,ar
ôl
ychydig o amser daethon nhw
â
hufen iâ i mi. Dw i’n ddiolchgar iawn erbyn hyn wir ond
ôn
teimlo’n flin efo Mam ar y tro!
Pan on
i’n ifanc….gan Elaine
(Jan2008)
Amser maith yn ol, ges i ‘y ngeni mewn hen fwthyn yng nghanol Bwlch yr
Oernant a ges i ‘yn magu ar fferm yng nghyffiniau Wrecsam tan on i’n saith
mlwydd oed pan symudodd fy nheulu i’r Cymau dim ond chwe milltir o Wrecsam
ond oedd yn wahanol iawn. Oedden ni’n symud o dy mawr i fwthyn bach uwch
ben y pentre,ym mhen pella’r lon. Oedd fy mam i’n cadw moch ar y mynydd,
fy nhad yn gweithio yn y dre ac ar y bwthyn, fy chwaer i’n reidio ceffylau
efo’i ffrindiau a finnau? On i’n crwydro’r mynydd i gasglu blodau gwyllt.
Roedd gynnon ni lawer o anifeiliaid – gwartheg, moch, ieir,a mwy o lawer o
blant yn aros efo ni. Pan oedden ni’n symud yna, aethon ni, yn y dechrau,
gyda ein pethau hynaf a roedd y bobl yn meddwl oedden ni’n sipswn. Dw i’n
cofio un diwrnod Nadolig pan aeth yr holl deulu, heb fi, i fyny’r mynydd i
edrych ar ol un hwch oedd yn cael babanod yn yr eira ofnadwy. Treulies i’r
‘Dolig ar ben fy hun. Ac un diwrnod arall pan fwytaodd yr hwch yr holl
deisen hufen o’r gegin pan roedden ni allan. Ar y cyfan on i’n hapus iawn
tan on i’n un deg tri oed pan aeth fy chwaer i goleg amaethyddiaeth yn yr
Alban ac aethon ni i fyw yn Meliden.
Pan ôn i'n ifanc....gan
Pete
(Jan2008)
Ges i fy ngeni yn Wallasey wrth yr Afon Mersey. Ôn i'n byw efo fy Mam a fy
Nhad a fy chwair fach Sue. Dw i ddim yn cofio llawer o bethau am y pum
mlynedd cyntaf.
Pan ôn i'n bum mlwydd oed mi wnaethon ni symud i Moreton. Mae Moreton yn
bump milltir tua'r gorllewin. Yna, mae o'n bosib i weld mynyddoedd
Cymraeg!
Ôn i'n hapus iawn pan on i'n chwarae efo ffrindiau yn y caeau. Roedden
ni'n chwarae “hide and seek” tan machlud haul.
Doedd gynnon ni ddim teledu ac roedd y plant yn chwarae allan yr holl haf.
Doedd gen i ddim cath neu gi ond roedd gynnon ni bysgodyn aur.
Ôn i'n hoffi gwneud llawer o bethau, darllen, peintio a reidio beic.
Roedd bywyd yn hwyl pan ôn i'n ifanc!
|
